Öyle bir drama yok … Hayat hikayesi dinleyicileri şaşırtıyor

2020’nin başında Kolombiya’da ve İstanbul’da banklarda yatan 58 yaşındaki Aykan’ın bir aylık hayat hikayesi dinleyenleri büyülüyor. Kolombiya’da corona virüsünün erken yaşlarda olduğu yerde ‘Nerede ölmek istiyorsun’ diye cevap verdi memleketimde Türkiye’nin bir aylık, 58 yıllık ömrü 70’den fazla ülkeye sığdı.

İsviçre’de 10 dil konuşan ve tekstil eğitimi alan Gözeri, 150 kişinin çalıştığı İstanbul’daki çağrı merkezi ile de ortaklık kurdu. İstanbul ve Bursa Büyükşehir Belediyesi Erkek Sığınma Evi’nde 6 aydır halka açık parklarda yatarak tedavi gören Bursa’da bir aylık evden haber alan tek dileği, iyi bir iş bulup ardından Türkiye’deki hayatına devam etmektir. Türkiye ve Kolombiya farklı ülkelerde, özellikle 11 aylık çocuk, Türkiye’de hiç olmamaya yaklaşıyor.

70-80 ülke arasında seyahat etti

Ailesi yurtdışında yaşadığı için küçük yaşta Almanya’ya giden Gözeri, “Liseye kadar Almanya’da okudum. Babam bir tekstil üreticisi olduğu için tekstil okumak istedim. Tekstil üniversitesi Almanya’daki bir şehirden uzaktı. İsviçre yaşadığımız yerden 28 kilometre uzaktaydı. İsviçre’ye tekstil okumak için gittiğimde ailem de oraya yerleşti. Orada 7 yıl yaşadım. Daha sonra meslek için İtalya’ya gittim. 2 üniversite okudum. Bahsettiğim gibi biri tekstil, diğeri ise dillerle ilgili. 10 dil konuşabiliyorum. Çok iyi Almanca konuşuyorum. Çünkü Almanya’da farklı noktalarda kaldığım için aksanları biliyorum. İsviçre aksanı, sokak aksanı, bende hepsi var. İngilizce, İspanyolca çok iyidir. İtalyanca konuşuyorum, Tay ve Filipin dillerinin yanı sıra Fransızca da konuşabiliyorum. 70-80 ülke arasında seyahat ettim. Seyahat ettiğim ülkelerin çoğunda uzun süre kaldım. İnsanlar ne yapıyor? Yaşamları ve kültürleri ilgimi çekti. Babam bana bu konuda fırsatlar verdi. Annemi babamla kaybettim. Babam da 6-7 dil biliyordu. İtalyanlarla konuşurken “Ben babayım” dediğimde İtalyanlar geriye baktılar. “Şaşırdılar” dedi.

“Farklı ülkelerde 11 çocuğum var”

11 aylık çocukta farklı ülkelerden “Türkiye 3 ünite, 3 Kolombiya, Amerika Birleşik Devletleri, İsviçre ve Almanya’da çocuk var. En son Kolombiya’da yaşıyordum. 2020’nin başında döndüğümde hepsini terk ettim. para ve Kolombiya’daki işim çünkü çocuklarım küçüktü. Şu anda Bogota’da bir park yerim var. Ailem işletiyor, her şeyi orada bıraktım. Çünkü corona virüsü ‘Nerede ölmek istiyorsun’ Bana cevap verdi ‘ Türkiye’de memleketimde ölmek istiyorum ‘dedim. Beni de Türkiye’ye gönderdiler. Türkiye ve İsviçre vatandaşlığı var’ dedi.

“Mısır Çarşısı önündeki parkta kaldım”

İstanbul’da Mısır Çarşısı önündeki parkta kaldığını ve banklarda uyuduğunu anlatan Gözeri, “Tren garının banklarında kalıyordum. Orada 6-7 ay kaldığımda bazı arkadaşlar vardı. burada İstanbul sokaklarında kalan ve burayı anlattılar. Ama çok iç açıcı değil. Koridorlarda yatıyorlar, kirli ortam. Güzel. Müdürümüz de çok iyi bir insan ve bize değer veriyor. kış biter bitmez iş bul, hipertansiyonum var, hipertansiyonum var, kanamalarım var ve sağ tarafım itiyor, oynayabiliyorum ama beni zorluyor ”dedi.

“Zamanında iyi para kazandım”

Güzel madeni paraların zamanında farklı yerlerde kazandığının altını çizen Aykan, “Türkiye, İsviçre’de İtalya’da para kazandım. Maalesef çok eğlenince geriye hiçbir şey kalmadı. Türkiye’de turizm sektöründe çalıştım. 1983 yılında Nevşehir’e gittim. Ürgüp’te turizm yeni başlıyordu, orada turizmi çok büyüttük, katkıda bulunduk, sonra İstanbul’da turizmde çalıştım.Turizm konusunda ilk çağrı merkezine işçi olarak girdiğimde, 9 kişi çalışıyordu, güzel paralar olduğunu gördüm, ben de bir ortakla yer açtım, 150 kişilik çağrı merkezi kurduk, ortağım sayesinde bütün parayı düşürdü ve ben de çırak olarak çıktım. yurt dışında tekstil ile ilgili çalışmalar yaptım.Son zamanlarda Kolombiya’da bir otopark kiraladım, işletiyordum.Kolombiya’da haftada 7 milyon o kadar para kazanıyordum, çok iyi para oldu. Asgari ücret 650 bin iken Ayda 7 milyon kazanıyordum. 10 maaş alıyordum ama 3’üm vardı aileler. 3 kadından bir çocuğum vardı ve pahalıydı. Orada eşlerimle buluşuyorum, hepsi bu. Kolombiyalılar genellikle sırtınızdaki taşa 40 yıldır teşekkür etmezler, eğer belinizi düzeltmek için indirirseniz, beni terk eder, alçalır. “Bu konuda sadakatsiz insanlar”.

Samet Doğru – Abdullah Çibir