Karantinadaki vatandaştan duygulandıran veda mektubu: ‘Yurt personeli annem, sağlık personeli ablam oldu’

Korona virüs (Covid-19) tedbirleri kapsamında Kırıkkale’deki 14 günlük karantina süresi dolan bir vatandaşın yazdığı veda mektubunda, “Bir tabak daha yemek getireyim mi?’ diyen yurt personeli annem, ‘İçin daralırsa danışmayı ara sana fıkra anlatırım, yeter ki nefesin daralmasın’ diyen sağlık personeli ablam oldu. Dedim ya yüzünüzü görmedim belki ama sevgi dolu gözlerinizi asla ama asla unutmayacağım. İyi ki varsınız” ifadeleri yer aldı.
Korona virüs (Covid-19) tedbirleri kapsamında Fransa ve Katar’dan getirilen ve Kırıkkale’deki Kredi Yurtlar Kurumuna (KYK) ait yurtlarda gözetim altında tutulan 309 kişinin 14 günlük karantina süresi tamamlandı. Sabah saatlerinde karantina yurdundan ayrılan Şebnem isimli bir kadın duygulandıran bir veda mektubu yazdı.

“Yeri geldi bu odanın dışındaki elimiz ayağımız oldunuz”

Şahsın “Bir tabak daha yemek getireyim mi?’ diyen yurt personeli annem, ‘İçin daralırsa danışmayı ara sana fıkra anlatırım, yeter ki nefesin daralmasın” diyerek başladığı mektupta, “Bugün itibari ile 14 günlük karantina sürem bitti. Belki bu süreçte yüzünüzü göremedim ama gözlerinizi gördüm çok minnettarım. Buraya geldiğim ilk andan itibaren kibar, saygılı ve özverili çalışmanız için hepinize ayrı ayrı çok teşekkür ederim. Siz burada sadece işinizi yapmadınız. Beni, bizi aylardır özlemini çektiğimiz evlerimizin kokusuna, memleketimizin dokusuna kavuşturdunuz. Yeri geldi bu odanın dışındaki elimiz ayağımız yüzünde maske, elinde eldiven, omuzunda yorgunluğu ile bir gece vakti bahçede doğum günümüzü kutlayan akrabamız, Ankara’nın bağları ile gönlümüzü hoş etmek için oynayan dostlarımız oldunuz. ‘Bir tabak daha yemek getireyim mi?’ diyen yurt personeli annem, ‘İçin daralırsa danışmayı ara sana fıkra anlatırım, yeter ki nefesin daralmasın’ diyen sağlık personeli ablam oldu. Dedim ya yüzünüzü görmedim belki ama sevgi dolu gözlerinizi asla ama asla unutmayacağım, iyi ki varsınız” ifadelerini kullandı.

“Bu güveniniz ve odanızı benimle paylaştığınız için teşekkür ederim”

Öğrencilere de yer verilen mektupta, “Geleceğimizin teminatı öğrenci kardeşlerim, bir anda aceleyle odalarınızdan ayrılmak, dolaplardaki eşyalarınızı bırakıp, bana, bize güvenmek zorunda kaldınız. Bu güveniniz ve odanızı benimle paylaştığınız için teşekkür ederim. Bilin ki bu güvenin karşısında odanızı evim gibi sahiplendim. Kardeşimin eşyalarına dokunmadığım gibi sizin de eşyalarınıza dokunmadım. Çekmecelerinizi açmadım. Bu arada buzdolabında unuttuğunuz turşuları da yemedim. Evet belki sizinle tanışmadık, belki de hiç tanışmayacağız. Ama bilmenizi isterim ki; bir insan yokluğuyla başka bir insanın hayatında ancak bu kadar var olabilirdi, iyi ki varsınız” ifadeleri kullanıldı.

Emre Acar